De moed om te vertrouwen

Wie eerst?

Een manager van een middelgroot bedrijf voert een kennismakingsgesprek met de nieuwe teamleider die o.a. een inhoudelijke rol gaat vervullen binnen zijn afdeling. Het gesprek verloopt helaas stroef. De manager concludeert dat hij eerst wel eens wil zien hoe de teamleider zich gaat opstellen en of hij het waar gaat maken. Als de manager een paar weken de teamleider nog eens spreekt zegt de teamleider op zijn beurt: ‘dat was een vervelend gesprek en ik weet nog niet of ik jou wel kan vertrouwen’.

En zo wacht iedereen op een ander. Het wordt bijna een spel, wie durft als eerste openlijk de ander vertrouwen en ruimte te geven? Zelf heb ik als trainer, coach een aantal keren onvoorwaardelijk vertrouwen van een opdrachtgever ervaren. In die situaties krijg ik vleugels, neem ik van harte verantwoordelijk voor mijn taak en voel ik aangemoedigd om mijn kwaliteiten vrij-uit in te zetten. En is dat niet precies wat we graag van medewerkers willen?

De beweging van controle naar vertrouwen

Vertrouwen, en daarmee ook het loslaten van controle, lijkt op dit moment één van de belangrijkste thema’s in organisaties te zijn. Mensen vertellen me over hun behoefte om meer vanuit vertrouwen, in verbinding en vanuit oprechte drijfveren en kwaliteiten te willen werken. Dat het niet meer vervullend is om dingen te doen vanuit platgelopen paden of omdat iemand anders het simpelweg oplegt. Medewerkers willen weten waarom iets belangrijk is, zelf nadenken en eigen verantwoordelijkheid, zonder onmiddellijk teruggefloten te worden. Leidinggevenden die verwachten dat anderen klakkeloos doen wat zij zeggen hebben het nu moeilijk. Zij zullen helder moeten uitleggen waar de organisatie naar toe beweegt, en welke plek en bijdrage iedereen daarin heeft, passend bij de kwaliteiten en drijfveren van de medewerkers. En minstens net zo belangrijk: medewerkers hebben ruimte en vrijheid nodig om eigen keuzes te kunnen maken. Zodat ze zelf kunnen bepalen hoe ze hun doelen gaan halen. Anderzijds kunnen medewerkers niet meer verwachten dat leidinggevenden alle problemen voor hen oplossen en nemen we gelukkig eindeloos geklaag en onterechte excuses niet meer al te serieus. En is het niet meer dan logisch dat een organisatie verwacht dat er heldere afspraken gemaakt worden over verwachtingen en resultaten. Want werken vanuit vertrouwen gaat hand in hand met verantwoordelijkheid geven en nemen.

Het is niet meer dan logisch dat het komen tot ‘werken vanuit vertrouwen’ gebaat is bij persoonlijk contact. Daadwerkelijk geïnteresseerd zijn wat een ander drijft en verwacht, het uitwisselen van wat goed gaat als ook van waar verbeteringen mogelijk zijn. Een leidinggevende die zichzelf goed kent en openlijk zijn eigen ideeën en gevoelens durft te delen heeft daarbij een duidelijke voorsprong.

Onszelf vertrouwen

Het nadenken over hoe we een ander vertrouwen of vertrouwen ontvangen is één ding, het wordt spannender als we onszelf de vraag stellen: in hoeverre vertrouw ik op mezelf? Wanneer heb ik voor het laatst tijd genomen om mezelf eens af te vragen wat ik werkelijk belangrijk vind en hoe ik mijn tijd door wil brengen? Ben ik eerlijk tegen mezelf als ik kijk hoe tevreden ik ben met het werk dat ik doe? Of loop ik al weer een hele tijd rond op de automatische piloot. En als ik dan de stem van mij hart hoor of de stem in mijn hoofd, heb ik dan de moed om daar werkelijk naar te luisteren en stappen te zetten om mijn verlangen te volgen? Of laat ik mijn keuzes vooral afhangen van wat anderen vinden? Als ik bepaalde doelstellingen formuleer kan ik dan van mezelf op aan dat ik daar wekelijks tijd en aandacht aan besteed? Of eindig ik weer op de bank voor de tv, want dan hoef ik geen initiatief of verantwoordelijkheid te nemen of kan ik dat probleem nog even uitstellen in plaats van na te denken over een oplossing. Ga ik liever eindeloos vergaderen in plaats van daadwerkelijke verbeteringen voor de afdeling te organiseren. Zijn er in mijn hoofd genoeg redenen om mezelf te sussen en goed te praten dat ik deze week opnieuw te weinig in sporten en ontspanning heb geïnvesteerd. Ofwel kan ik van mezelf op aan?

Loslaten

Als we steeds vaker de moed vinden om te vertrouwen en onze diepste drijfveren en verlangens volgen dan kan dat niet zonder loslaten. Loslaten van bijvoorbeeld oude zekerheden als ‘als ik hier blijf werken dan weet ik tenminste wat ik heb’ want het werk vervult niet meer maar de collega’s zijn wel gezellig. Of: ‘ik hoef nu maar tien minuten te fietsen en bij een nieuwe baan weet je dat maar nooit’. In het laatste geval zijn we mogelijk ook iets teveel in onze comfortzone beland, dat we het gewoon vinden om niet te veel te moeite te doen. Terwijl …. ga maar eens een stuk tegen de harde wind in over de dijk fietsen, een nog niet helemaal vast omschreven nieuwe taak aan, de lastige klant bellen met het vertrouwen dat het misschien toch iets op gaat leveren… als je daar mee bezig bent zou je wel eens meer energie en vervulling kunnen ervaren dan wanneer je blijft waar je bent. Zekerheid, controle, veiligheid lijken aantrekkelijk maar houden ons meestal klein en in de slaapstand.

Hoe kun je daar een beetje los van komen? Onze behoefte aan zekerheid en controle wordt minder belangrijk als we genoeg duidelijkheid in ons leven weten te creëren (wat belangrijk voor ons is), daar zoveel mogelijk naar leven en veranderingen maken door kleine stappen te zetten.

Een ander iets om los te laten is, is het idee dat alles altijd perfect moet gaan. Nieuwe wegen bewandelen kan niet zonder kleine experimenten zodat je kan ervaren wat het nieuwe je oplevert en zodat je onderweg kan bijsturen.

Actief aan de slag met het thema Vertrouwen:

  • Interactieve lezing ‘Waardengestuurd werken’ op woensdag 23 mei 19.30 uur in Wageningen
  • Opstellingenbijeenkomst ‘De moed om te vertrouwen’, donderdag 31 mei 19.30 in Wageningen
  • Coachend leidinggeven vanuit vertrouwen: van controle naar loslaten, in company of individueel

Ben jij van het leren of van het presteren ?

Leren doen we als vanzelf, je hoeft maar naar een klein kind te kijken dat leert lopen. De hele dag door is het aan het oefenen, één-twee stappen en boem. En dan direct weer opnieuw beginnen, onvermoeibaar. Leren is voor kinderen een spel. Hoe leuk vinden we het als volwassenen nog om te leren leren? Hoe is het om ‘op je plaat te gaan’, te falen in plaats van te presteren? En wat is dan je reactie? Nog eens proberen! Of juist je terugtrekken ‘dat moet ik niet nog eens proberen’. Of ga je uitleggen waarom het zo is gegaan en dat je er ook niets aan kunt doen. Ik moet mezelf regelmatig aanmoedigen om het weer opnieuw te proberen: toe maar, nog een keer! En net zo belangrijk: ‘hoe ga je het de volgende keer anders doen?!’

Kun je je nog het moment herinneren dat je als kind een compliment kreeg? Ik weet nog goed hoe ik bij handvaardigheid op de basisschool een compliment kreeg van de leerkracht toen ik in de 10-uur-pauze de stekker van de cirkelzaag voor de zekerheid uit het stopcontact haalde.

Je doet iets en je krijgt een compliment. Blijkbaar is het goed als ik het op die manier doe.

Als je vaak een compliment krijgt voor hetzelfde gedrag (verantwoordelijkheid nemen in dit geval) zul je geneigd zijn om het zo te blijven doen. (Mijn valkuil werd vervolgens dat ik minder snel aanvoelde waar de verantwoordelijkheid van de ander begon). Het leren is dan stilgezet.

We hebben geleerd om onze doelen SMART te maken zodat we kunnen meten of we het hebben gehaald. En het liefst zeggen we natuurlijk, het is gelukt, kijk eens hoe goed ik het gedaan heb?!

Om met plezier te leren hebben we naast de SMART doelen ook leerdoelen nodig. Daarbij mag je gewoon zeggen: ik wil graag beter worden in engels conversatie. Niks targets, gewoon leren door te doen, naar Engeland te gaan, engelse boeken te lezen en nieuwsgierig te zijn naar de betekenis van de woorden die je tegenkomt.

Zo herinner ik me ineens uit m’n studententijd het dagelijkse tafereel waarbij een huisgenoot tijdens het avondeten het Nederlandse woordenboek naast zijn bord had liggen. Hij zocht regelmatig de omschrijving van een woord op dat hij in de krant had zien staan. Als je denkt dat hij de taal niet meester was, vergis je je, hij deed het taalspel al jaren. Ik kende niemand met zo’n grote woordenschat als hij en we hadden tijdens het eten altijd een origineel gespreksonderwerp.

Ben je van het leren of nog vaak gericht op presteren met de hoop complimentjes te krijgen?

Wat heb je geprobeerd, waarbij je gefaald hebt en ga je nu vol goede moed nog eens proberen? Waarin ga jij jezelf aanmoedigen?

Waarvan zeg jij: daar wil ik graag beter in worden? En waar kun je dat op een leuke manier uitproberen?

 

Veel plezier !!

 

Workshop: Vrijwilligerswerk! Wat past bij mij?

Ook bij vrijwilligerswerk gaat het om ‘wie ben ik, wat kan ik en wat wil ik’. Een goede match tussen vrijwilliger en organisatie zorgt voor duurzame samenwerkingsrelaties.

(Aankomende) vrijwilligers kunnen daarom in Wageningen meedoen met de workshop ‘Vrijwilligerswerk! Wat past bij mij? Deze is op donderdag 5 oktober van 13.30 tot 15.00 uur.  Voor meer informatie en opgave lees verder op: vrijwilligers centrum wageningen

Een grote verandering?

‘Zijn er nog grote veranderingen gemaakt?’, vraagt de HR-manager bij de afsluiting van het coachingstraject. De vraag blijft hangen want wanneer noem je een verandering groot?

Neem nu die keer dat ik besloot om meer te bewegen. In plaats van mijn veertiendaagse bezoekje aan de sportschool, besloot ik het serieus aan te pakken. Ik begon met twee keer per week hardlopen, en ging ook nog twee keer per week naar de sportschool. Achteraf beschouwd best een grote verandering om acht keer zo vaak te gaan sporten als daarvoor. Het resultaat? Binnen twee weken zat ik op de bank met een hielspoor blessure. En in bezit van een eensluidend advies van een bevriende fysiotherapeut en de sportinstructeur: ‘neem lange tijd rust voor herstel want er zijn mensen …’ Dat was niet de verandering die ik voor ogen had!

Kleine stappen

Het veranderen van gewoontes door juist kleine stappen te nemen, is makkelijker en blijvender. Bijvoorbeeld: aan het einde van de dag nog een eindje omfietsen in plaats van de kortste route naar huis. Of de dag beginnen met een inspirerende inhoudelijke taak en nog even wachten met je op het afhandelen van de mail te storten. Even de tijd nemen om een relatie te bellen naast het afvinken van wat je allemaal moet doen. En soms is een knoop doorhakken en het daadwerkelijk doen een stuk effectiever dan nog meer ideeën bedenken. Welke kleine stap gaat jou veel opleveren?

Drijven op je eigen motivatie

Er is nog een voordeel. Als je een kleine stap consequent toepast, ga je ervaren wat er prettig aan is: het in de buitenlucht zijn, geïnspireerd zijn en daar nog de hele dag op kunnen teren, ervaren hoe lekker het is om als dromer in actie te komen. En omdat je de smaak te pakken hebt, wil je alleen maar meer, je maakt de verandering op eigen kracht en motivatie.

Het kiezen van de juiste richting

Veel van de problemen waar we ongemerkt in belanden, worden veroorzaakt door onze eigen reactie op de situatie. Het is net als bij een kruising: als we maar genoeg stappen zetten in de verkeerde richting kom je (meestal) ergens waar je niet wilt zijn.

De vrouw die heel efficiënt werkt en meerdere banen combineert en zeer loyaal richting haar werk is, ging in piektijden nog meer controle uitoefenen op haar planning en nog meer overwerken dan ze normaal al deed om zo het werk de baas te blijven. In werkelijkheid was het werk de baas over haar.
Op een dag neemt ze het besluit om ook eens aandacht te hebben voor haar eigen wensen en gezondheid. Door de loyaliteit richting haar werk ook eens om te draaien naar loyaliteit naar haar zelf kan ze andere keuzes maken. Nu werkt ze elke week twee uur aan een zelf gekozen project, waar haar hart ligt, ook houdt ze steeds vaker de avonden en weekenden vrij. Ze neemt bewuster beslissingen en inspireert daarmee ook anderen om meer regie te nemen.

De ingrediënten voor het maken van een verandering

De verandering waar de HR adviseur naar vraagt, is gemaakt. De medewerker neemt bij hoge werkdruk een andere richting. In plaats van nog meer te focussen en zich af te sluiten, blijft hij meer ontspannen en gaat in gesprek met anderen. Zo vinden hij en zijn collega’s samen betere oplossingen en is er meer begrip voor elkaar in zware tijden.
Net als in de andere voorbeelden gaat het steeds om het inslaan van een andere oplossingsrichting, het maken van kleine stappen, deze consequent toepassen en genieten van wat het je oplevert.

Wil je ook een verandering realiseren? Een coachingsgesprek geeft je net dat inzicht of zetje  om het daadwerkelijk te doen.
Wil je specifiek leren omgaan met stress? Lees meer over de workshop ‘Gezond omgaan met stress’ of neem contact op voor een coachingsgesprek.

Opstellingen ‘Ontspanning en ik’

Het VWI over de opstelling ‘Ontspanning en ik’: Bij Jenny Kieskamp kon je in een kleine setting met opstellingen bekijken hoe je verhouding is tot ontspanning. Sta je er dichtbij, of sta je er met je rug naartoe? Hoe wil je graag met ontspanning omgaan? Er kwamen veel vragen en met de begeleiding van Jenny kom je ook snel tot de kern. Goed om samen te doen, je leert elkaar meteen beter kennen. Ook erg leuk om te ervaren hoe snel opstellingen je kunnen verduidelijken waar je staat en wat je nodig hebt.

Als je dit ook eens wilt ervaren is er op 29 juni nog kans om aan deze workshop mee te doen.

Ontspannen de zomervakantie in?

workshop opstellingen: ‘Ontspanning en ik’
tijd: donderdag 29 juni van 19.30 tot 21.30
locatie: Marijkeweg 22, Wageningen
groepsgrootte: max 6 personen
vergoeding: € 25,00
aanmelden via: post@maan.nu met vermelding van voor en achternaam en telefoonnummer